Yıldızlarımızı buluşturan baş dönmesi 
Kaynaştırdı görmeden bizi, beyazlığımızı bildik
El yazıları imzayı kuruyan yerlerden başlayarak ıslatır
Gözlerimiz okuyuşu tamamlayana dek yeniden kururdu izler başa dönmeliydik

Venüs’ün geceliği örtmeye yetmezdi etimi 
Dişledikçe bilenen olurdum körelenden geçip 
Bir yol yapardım iz bırakarak boşlukta 
Sen birleştirip enbiyayı keşfederdin kadın gücün olurdum ben

Kollarımın bacaklarımın gücünü keserdin
Eğilirdin kalbimin önünde o kanlı bir kale kapısı 
Ruhum evreni ışık hızıyla dolaşan Pegasus, atlardın 
Atlardın ve vururdun durmadan hızım düşerse düşürürdüm prensi

Parlak yıldızlar evimdir beni evime götürmelisin
Açıkta kalan yerlerim için bir kumaş kestirmeli
Barışmalı benimle yolu kaybetmeden barışmalısın
Işığımız sönmeden ölmeden yıldızlarımız
Birlikte yanyana kaymanın zevkini duymalıyız 

Next

[şiir] zeno’ya attığım oklar elmayı vurunca | tutku ergül

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Yorum gönder